Metoda Krakowska

Metoda Krakowska jest programem terapii dzieci z różnymi zaburzeniami zarówno rozwojowymi, jak i genetycznymi. Została opracowana przez prof. dr hab. Jagodę Cieszyńską. Powstała dzięki wieloletnim doświadczeniom terapeutycznym oraz badawczym zespołu związanego z Katedrą Logopedii w Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie oraz Zespołu Diagnozy i Terapii Języka  (obecnie Zespołu Wczesnego Wspomagania w Ośrodku dla Dzieci Niesłyszących).

Programując terapię dziecko należy traktować jako całość, bowiem wszystkie funkcje rozwojowe są ze sobą powiązane, ale z drugiej strony każda z nich to sekwencja następujących po sobie etapów rozwoju.

Podstawą zajęć terapeutycznych dzieci jest nauka czytania metodą symultaniczno-sekwencyjną oraz specjalnie opracowane ćwiczenia ogólnorozwojowe we wszystkich sferach: postrzeganie wzrokowe, słuchowe, motoryka, praksja oralna, umiejętności społeczne, zabawa, ponieważ są one ściśle powiązane z prawidłowym rozwojem języka.

Metoda krakowska to metoda terapeutyczna, a nie wyłącznie logopedyczna, dlatego jest kierowana do znacznie szerszego grona dzieci niż tylko te, które nie mówią, bądź mówią wadliwie. Metodę tę z powodzeniem stosuje się do stymulacji rozwoju dzieci od pierwszych miesięcy życia.